18 Januari 2023

 Voor 2023 wens ik je dat je doelgericht kunt klagen!

 

Iedereen die in de praktijk van Stressontlader komt is een harde werker. 

En ook dikwijls iemand met een harde mening over zichzelf. De eerlijk gebiedt me te zeggen dat ik dat koppelde aan de calvinistische inslag waar Nederland zo bekend om is; hard werken, niet zeuren. Of zoals we tegenwoordig zeggen; ‘Niet kletsen maar poetsen’.

Maar even Googelen leert me dat Nederland eigenlijk helemaal niet calvinistisch is/was. 

Hoe het dan toch zo hardnekkig in ons allen verankerd zit dat wij zo’n nijver volk moeten zijn dat niet hoort te klagen, laat ik maar even bij de historici. Feit is in ieder geval dat bij mijn cliënten dat harde werken zonder te (mogen) klagen eigenlijk altijd samengaat met een overactieve innerlijke stem. 

Deze stem noemen we in de psychologie onze ‘interne criticus’. Die innerlijke stem die je soms aanspoort om tot grote hoogte te komen, maar ons eigenlijk vaker afstraft, op ons moppert en ons naar beneden haalt.

 

Hard werken loont. En als het niet in materie loont, dan wel in waardering. En als het niet de waardering is waarnaar we verlangen, bijvoorbeeld die van onze baas, dan toch in ieder geval van onze omgeving. En belangrijker dus nog, van ons eigen innerlijk. Want hard werken is de norm, dan doe je het goed en is de interne criticus misschien wel even stil.

Net als bij niet klagen. We hebben vaak enorm respect voor degene die lijdt in stilte. Die je niet hoort over pijn, over zorgen, over tekorten. Sterker nog, we schamen ons als we niet hard (kunnen) werken of klagen over pijn terwijl anderen het zwaarder hebben of onze tekorten ons eigenlijk nekken.

 

Het is een beschermend mechanisme, dat we overweldigende pijn niet kunnen delen. Dat we die eigenlijk alleen in stilte kunnen uitzitten. De pijn waaraan geen woorden te geven zijn, zij het fysieke of mentale pijn. Dat is functioneel. Maar ook o zo tijdelijk. Zodra de pijn weer woorden toelaat, moet hij gedeeld kunnen worden. Trots, traditie of gewoonten zijn funest als we dat wat matig, ernstig of vervelend is niet kunnen of mogen delen. 

Want in het niet delen zit de ontkenning. Zit de strengheid, het streven naar lijden in stilte. En daarin schuilt de verwijdering. Niet alleen van anderen, maar ook van onszelf. 

We roepen de stilte op om niet te voelen, niet te definiëren en daarmee ontnemen we onszelf en anderen – de mogelijkheid om te sturen, te verlichten, te verzorgen. 

 

Natuurlijk zijn we grotendeels verantwoordelijk voor ons lijden en is het aan onszelf om wat te veranderen. Maar zonder te delen, zonder te respecteren wat je voelt, zonder toe te laten welke signalen je krijgt, kun je niet sturen. Ben je aan het ‘uitzitten’.

 

Dus hijg, puf, zucht en steun! Voel welke signalen je lichaam, je hoofd, je gevoel je geven. Respecteer ze. En handel ernaar. We kunnen alleen zorgen voor wat er is. Alles wat er zogenaamd niet is wordt verwaarloosd. 

Zoveel mensen die bij mij komen zijn meesterlijk in hun eigen verwaarlozing. 

Kunnen zichzelf naar beneden praten en veroordelen, ondanks alle oprechte pijn. 

Laten we vieren dat er signalen zijn die laten zien dat we lijden. Zodat we kunnen delen en erkennen en (samen) kunnen verzachten en zorgen. Dat je kunt voelen wat je te doen staat. 

Dus niet doelloos klagen, maar doelgericht, functioneel. Om er een gevolg aan te verbinden, richting te geven, een zucht te kunnen slaken. 

Zo werken we (samen) aan heling, blijven we gezonde, respectvolle mensen met oog voor onszelf en voor een ander. 

 

Dus voor 2023 klaag! 

Klaag en voel, klaag en handel! 

Om te merken dat het ongemak verkort of vermindert. Dat je kunt voelen en ervaren wat voor jou passende maatregelen zijn, om te zien wat er is en er een gevolg aan te kunnen verbinden die tot verlichting leidt.

 

Lang leve functioneel, doelgericht klagen!  

 

Laat het een prachtig 2023 worden,

Femke